Zaznacz stronę
Gdyby ciało mogło mówić

Gdyby ciało mogło mówić

Gdyby moje ciało mogło mówić słowami, wtedy, w latach najtrudniejszych dla mnie, powiedziałoby: nie opuszczaj mnie, bądź przy mnie, potrzebuję Cię. Wiem, że ten głos jest we mnie również dziś. Udało mi się wypracować umowę: wiesz, teraz jest tak, bywa trudno bardzo, emocjonalnie, fizycznie, duchowo, ale jestem blisko, nie zawsze zadbam na czas o Twoje potrzeby, wiem, wynagrodzę Ci to.

I obietnicy dotrzymuję, czasem prędzej, czasem później, ale bezwzględnie dotrzymuję.

Często przepraszam samą siebie, jak małe dziecko: przepraszam, że Cię zawiodłam, że przeciągnęłam strunę, że stres przejął kontrolę, że zaniedbałam. Różnica polega na tym, że nie zdradzam ciała. I choć bywa mi bardzo trudno, już nie odwracam się przeciwko samej sobie.

W ogóle co to znaczy, że „ciało mówi”? Ano gada jak może… Bólem kolana, napięciem w karku, drętwieniem ręki, brakiem snu, ściśniętym żołądkiem, biegunką, dusznościami, płytkim oddechem, kompulsywnym jedzeniem, sięganiem po używki, atakami lęków, bólem kręgosłupa, mięśniami, które odmawiają posłuszeństwa, nogami, które nie chcą iść, stawami, które tracą elastyczność. To sygnały by się zatrzymać, wcale nie trzeba od razu czegoś z tym robić. Czasem wystarczy zauważyć ból i zadać sobie pytanie: czego nie mogę zrobić przez ten dyskomfort? W czym mi przeszkadza? O czym zapomniałem po drodze? Wystarczy przestać ignorować sygnały… A one się tylko nawarstwiają i rosną jak niechciane przykre obowiązki, z dnia na dzień powiększają się góry prania do prasowania, materiały do zrobienia na wczoraj itp…

Nie trzeba robić od razu rewolty w swoim życiu. Można wprowadzić małe zmiany, obiecać sobie: hej, wytrzymaj proszę jeszcze chwilę, wiem, że Ci trudno, ale zaufaj mi, idziemy w dobrą stronę… Tylko, że najczęściej jest właśnie odwrotnie. Brniesz w kolejne ściany. Napierasz na nie, przebijasz je, a tam następna, i następna, i jeszcze kolejna. Aż w końcu nie masz siły iść dalej i przysypuje Cię gruz życia. Myślisz, cholera, jak się tu znalazłem? Przestajesz lubić siebie, bliskich, swoją codzienność, a ciało najchętniej byś ukarał i wymienił na nowe, bo ono takie zdradliwe.

A przecież to Ty opuszczasz samego siebie. Raz za razem. Porzucenie boli, prawda?

Odbudowywanie zaufania zajmuje dużo czasu, a tak łatwo je stracić.

Ostatnie dwa lata były dla mnie trudnym wyzwaniem. Wróciłam z Niemiec, z psem, sama, zaczynając wszystko od nowa. Bez pracy, do mieszkania obcego, w którym żyłam przez pół roku w ostrym remoncie. Żyłam na adrenalinie, szczęściu z powrotu do ukochanej Gdyni, a zapach morza był moim balsamem na połamane serce i rozsypane emocje. Szukałam, odbudowywałam, uczyłam się, wychodziłam, działałam oraz zajmowałam się moim psem, który okazało się, że też był w procesie zmian razem ze mną i wiele w naszej rutynie się zmieniło. Z miesiąca na miesiąc, zupełnie niepostrzeżenie mój świat zaczął się kurczyć, a wolność, którą tak się cieszyłam wcześniej, kuliła się we mnie. Zaczęło brakować mi miejsca na spontaniczne wyjścia (bo pies), na dalekie, samotne wędrówki (bo pies), na wyjazdy do koleżanek za granicę (bo pies), randki (bo pies). Czułam zmęczenie fizyczne (bo praca, bo pies). Byłam u kresu wytrzymałości fizycznej, ale ciągle dawałam radę. Płakałam, krzyczałam, zalewała mnie złość, jednak nadal było „jakoś”. Aż już nie mogłam dłużej być siłaczką. Powiedziałam: dość, potrzebuję pomocy, nie daję rady.

I nie, pomoc nie zjawiła się od razu na białym rumaku. Część przyszła naturalnie, za część potrzebuję zapłacić, część możliwe, że jeszcze nadejdzie. Ale właśnie wtedy rozpoczął się proces godzenia z sytuacją, zmianą w moim życiu, kompromisami na jakie potrzebuję pójść, rezygnacji z wielu spraw, odłożenia kilku ważnych pasji na czas bliżej nieokreślony i przeorganizowania priorytetów, pogadania z sobą brutalnie szczerze, przyznania się gdzie i jak często nawaliłam ostatnimi czasy. Trudno mi było zobaczyć co sobie sama robiłam. Chciałam dobrze… Pytanie dla kogo? Bo nie dla siebie…

Wiele spraw mnie gniecie, dużo stresuje, jeszcze więcej bym chciała odpuścić, ale nadal nie potrafię, albo mam jedynie momenty wypuszczania linek z dłoni. Boję się, bardzo często się boję, że nie przetrwam, że mój pies za miesiąc może nie dostać dobrej karmy, że znowu nie pojadę na żadne wakacje, że nie mam absolutnie żadnej gwarancji na to, że cokolwiek teraz robię przyniesie jakikolwiek efekt. Ale zmieniło się jedno, nie zdradzam siebie, nie opuszczam w tych najtrudniejszych chwilach, zwłaszcza kiedy moje ciało mówi: proszę, pomóż mi, daj mi chwilę wytchnienia, dziś poproś więcej osób o pomoc, połóż się, poczytaj książkę, oddychaj, pogłaszcz, bądź ze mną i posłuchaj bo mnie też jest z Tobą taką trudno…

Słyszę siebie. Nie od razu mogę zadbać o te najgłębsze potrzeby, ale one są słyszane i dzięki temu daję sobie ogromne wsparci. Ciało odwdzięcza się łagodniejszymi bólami niż kilka lat temu, głębszym oddechem, większą przestrzenią wewnętrzną. I choć wielu obietnic jeszcze nie mogłam spełnić to jest między nami pomost, którego już nie chciałabym spalić, na którym od czasu do czasu sadzę ulubione drzewa owocowe i rozstawiam wygodne hamaki…

Gdyby Twoje ciało mogło mówić, co by Ci dziś, właśnie teraz powiedziało?

Siła przebicia jednego piórka

Siła przebicia jednego piórka

Obcięli jej skrzydła. Maczetą słów. Przypalili rany wrogim ogniem. By nie odrosły. Na straży postawili czarnego, rozpalonego złością smoka. Natychmiast zjadał najdrobniejszy przejaw wolności.

– Nie po to masz nogi, by latać.
– Gdzie startujesz z tymi swoimi pomysłami, przecież sama sobie nie poradzisz.
– Zejdź na ziemię, ogarnij się.
– Beze mnie jesteś nikim.

Słuchała. Kuliła się. Słowa wnikały w mięśnie. Układały się w nich warstwa po warstwie tworząc okazały kanion. Nikt nie chciał nim wędrować.

A blizny płakały. Do środka ciała. Płynęły równolegle z żyłami, które toczyły czarną, gęstą krew. Mało w niej było tlenu.

Kiedy tej, której obcięto skrzydła przychodzi do mnie, nie potrafi powiedzieć skąd znalazła siłę by umówić spotkanie. Nie pamięta też dokładnie gdzie się o mnie dowiedziała. W ogóle mało pamięta. Słabo śpi. Szybko się męczy. Nie, nic ją w zasadzie nie boli fizycznie. W ogóle mało czuje. Nie wie co lubi, a czego nie. Je bo musi, choć wolałaby już nic nie musieć. Nie wie tak do końca dlaczego przyszła. Już nie ma siły. Możliwe, że potrzebuje trochę poleżeć. Ale nie jest pewna…

W chwili kiedy kładzie się na ciepłym stole do masażu zaczyna płakać. Przeprasza mnie. Przecież już dawno zapomniała jak się płacze… Masuję. Ona szlocha. Masuję. Jej ciało drży. Masuję i mruczę. Bo czasem trzeba ciału zanucić by poczuło się bezpieczne i zaufało. Masuję. Ona płacze. Jej ciało drży. Mruczę i się wzruszam. W połowie masażu dostaję milczące pozwolenie wejścia na teren wyhodowanego wzdłuż kręgosłupa kanionu. Smok odleciał. Moje dłonie gładzą skały.

Nie, to nie jest historia wielkiego happy endu. To opowieść o rozpoczętej wędrówce, kobiety, która podjęła decyzję o wyruszeniu. Po nowe skrzydła. Przychodzi do mnie już od trzech miesięcy. Kanion kruszeje. Ona płacze trochę mniej. Czuje dużo więcej… Wczoraj na starej bliźnie wyrosło pierwsze pióro… Nikt go nie wyrwał. Smok nie wrócił.

Są takie sesje masażu, po których potrzebuję… Oddechu. Zrozumienia sytuacji. Przypomnienia sobie, że mimo wszystko to też jest okej. Czasem chciałabym pójść do kogoś na superwizję. Usiąść i opowiedzieć o tym, jak różnych emocji doświadczają moi klienci i że czasem kawałek dłużej niosę je z sobą, choć wiem, że nie są moje przecież. Siadam wtedy sama z sobą. Otwieram szeroko okna, chodzę po pokoju, sapię jak lokomotywa, robi mi się zimno, chodzę dalej, robi się jeszcze zimniej. Chłód trzęsie moim ciałem i zabiera to, co ma być zabrane. Wraca spokój. Bo przecież każdy z nas ma możliwość przypomnienia sobie, sięgnięcia po siłę z brzucha, przegonienia smoka i wyhodowania nowych skrzydeł…

Była sobie kobieta

Była sobie kobieta

 

Wyobraź sobie kobietę. Ma dwadzieścia pięć lat. Świeżo po studiach. Powinna mieć głowę pełną marzeń i energię do ich spełniania. Nie ma. Powinna realizować swój potencjał. Nie realizuje. Powinna cieszyć się życiem, młodością i możliwościami. Nic ją nie cieszy.

Wyobraź sobie kobietę. Codziennie rano budzi ją ta sama myśl: aha, kolejny dzień życia, nie mam siły, nie chce mi się, po co to wszystko. Nigdy nie patrzy w lustro. Nie może znieść swojego odbicia. Nie, nie jest brzydka. Niczego jej nie brakuje. Ale ona woli nie patrzeć. Bo ciało jest dla niej tematem wstydliwym, bolesnym, uciążliwym. Ciało boli na równi z ołowianymi myślami. Ciało ciągnie w dół. Ciało często nie pozwala wstać z łóżka. Z bólu. Więc traktuje ciało z chłodną obojętnością. Karmi je, bo chce żyć. Jeszcze… Ubiera je. Bo tak trzeba.

Wyobraź sobie kobietę. Siedzi w kolejce do lekarza. Po kolejną receptę. Jedna na serce, druga na nadciśnienie, trzecia na depresję. Wykupione leki, popija czasem wodą, a czasem czerwonym winem, żeby mniej bolało. A schowane pod workowatymi ubraniami ciało, puchnie. Im więcej kobieta chodzi na fitness, tym bardziej puchnie. Tym trudniej jej się ruszać, tym ciężej wchodzić po schodach do mieszkania na piątym piętrze. Bez windy.

Wyobraź sobie kobietę. Boi się bliskości. Nie wie co to czułość. Nie pozwala się przytulać. Choć bardzo tego potrzebuje. Aż pewnego dnia poznaje masażystkę. Na tym samym fitnessie, gdzie codziennie katuje swoje budyniowate i obolałe ciało. Po raz pierwszy w życiu pozwala się dotknąć. Podczas trzydziestominutowego masażu klasycznego pleców, płacze. Nie rozumie dlaczego, ale czuje, że to, co się z nią dzieje jest ważne. I dobre.

Wyobraź sobie kobietę. Cztery lata później. Uśmiechnięta. Z błyskiem w oku. Jej ciało owinięte w kolorową chustę. W swobodnie opadających włosach, wpięty czerwony kwiat. Oddycha spokojnie i głęboko. Siedzi naprzeciwko innej kobiety. Słucha jej historii. Odnajduje w niej kawałki siebie. A potem… Potem obie wkraczają w przestrzeń, w której nie pada żadne słowo, ale słychać głośno i wyraźnie to, co mówi CIAŁO. Kobieta w chuście masuje kobietę z historią. Przez prawie dwie godziny odbywa się taniec ciała, duszy, emocji… i pamięci. Po skończonej sesji historii mniej, ciału lżej, kolorów więcej, a do duszy bliżej… To magia masażu Lomi Lomi Nui.

Wyobraź sobie kobietę. Cztery lata wcześniej. Miała tak bardzo dość siebie, ciała, wszystkich czarnych myśli i bólu, że powiedziała DOŚĆ. Stwierdziła, że daje sobie ostatnią szansę, żeby się przekonać, żeby sprawdzić, żeby poszukać. Obietnicy dotrzymała, choć nie zliczy ile razy chciała się poddać. Znalazła. Hawajski masaż Lomi Lomi Nui. Po raz pierwszy w życiu zobaczyła, że świat ma kolory. I choć to był dopiero maleńki krok ku jej wyzdrowieniu, już wtedy zapragnęła. Mocno. Prawdziwie. Że ludzie po kontakcie z nią też będą zakwitać kolorami.

A teraz niczego już sobie nie wyobrażaj. Bo ta historia wydarzyła się naprawdę… Witaj, jestem Kawula, Agnieszka Kawula i przy pomocy hawajskiego masażu Lomi Lomi Nui tworzę harmonijny pomost między Tobą, a Twoim ciałem.

Syrena na masażu


Przyszła do mnie w samym środku ulewy. Miała przemoczone buty i końcówki nogawek granatowych dżinsów. Deszcz bębnił o parapet. Przez chwilę myślałam, że to sąsiad wylewa coś przez okno.

– Nieźle się zaczyna… – powiedziała podając mi chłodną, drobną dłoń. – Chciałam odwołać, ale mój kark nie może już czekać…

Buty i skarpetki położyłam na grzejniku w przedpokoju. Niech chociaż trochę podeschną.

Jej paznokcie u stóp mieniły się turkusowym lakierem. Gdyby syreny miały stopy, wyglądałyby dokładnie tak, jak te jej. Jakby przed chwilą wyszła z głębin oceanu i właśnie pocałowało ją popołudniowe słońce.

– Nawet nie mogę popatrzeć na moje stopy bez bólu… – wyrwała mnie z zamyślenia. – A o swobodnym skręcaniu głowy mogę zapomnieć… Cholerna praca przy komputerze, chyba już czas ją zmienić… I chyba powinnam się więcej ruszać. Pewnie dlatego córka zrobiła mi ten prezent u pani. Ciągle narzekam na to samo. Aż sama nie mogę siebie słuchać.

– A jak się pani ciało czuje teraz?

– Szczerze? Jakbym już zużyła całe powietrze przewidziane na mnie i nie miała czym oddychać…

Gdy 15 minut później masuję jej plecy nie dziwi mnie to, co powiedziała wcześniej. Moje gorące dłonie niemal chłodziły się o metal jej twardych pleców. Długo nie mogłam znaleźć choćby najdrobniejszej szczeliny, przez które mogłoby się przecisnąć więcej życia.

Kiedy kończyłam masaż przy jej głowie i zabrałam się za szczękę, poczułam tę samą twardość i ten sam chłód metalu. Musiało boleć… Odruchowo poruszyłam na boki moją żuchwą… 12 lat temu była w podobnym stanie…

Wygładziłam jej włosy i wsunęłam dłonie pod potylicę. Przytrzymałam na kilkanaście sekund. Poczułam pulsowanie. Kobieta westchnęła z ulgą. Głęboko. Pierwszy raz usłyszałam jej oddech.

Tuż przed wyjściem z pokoju, zapalam pół listka białej szałwii. Niech się tli…

Po masażu podaję kobiecie wodę. Pije ją w milczeniu, z przymkniętymi powiekami. Można by odnieść wrażenie, że nigdy wcześniej niczego podobnego nie piła. Po kilku łykach ciszę ciepłego pokoju przerwał delikatny głos:

– Czuję się jakbym wypiła cztery mocne espresso! Gdybym mogła, wskoczyłabym teraz do wody i popłynęła przed siebie!

Cóż… Myślę, że lakier na jej paznokciach u stóp nie miałby nic przeciwko…

– Cieszę się, że nie odwołałam… – powiedziała tuż przed wyjściem, podając mi swoją ciepłą dłoń… – Tak bardzo się cieszę…

Niekończący się Dzień Matki

Niekończący się Dzień Matki

Dzień Matki już minął, a ja do dziś realizuję prezenty jakie „dzieci” podarowały swoim mamom. To dla mnie mocne doświadczenie. Przez dwa tygodnie masować dojrzałe, piękne ciała z tyloma różnymi opowieściami…  Wysłuchać mnóstwa historii. Otrzeć kilka łez. Przyjąć dużo uścisków. Pomilczeć i napić się wspólnie wody z cytryną. Być i nie musieć. Być i niczego od siebie nawzajem nie potrzebować. Być i dać, być i dostać. Być i czuć. Tak dużo czuć…

To ogromna dawka zaufania jaką mnie obdarzacie. Powierzacie mi te, które są dla Was bliskie i choć czasem trudno się Wam porozumieć, chcecie dla nich jak najlepiej. I dajecie im w prezencie czas tylko dla nich. Dla ich ciał. Dla ich serc. By ktoś się nimi zaopiekował…

Pamiętam dzień w którym po raz pierwszy pomasowałam moją mamę. Upalny czerwiec. 7 lat temu. Praktykowałam Lomi Lomi Nui dopiero dwa lata. Wcześniej jakoś żadnej z nas nie było po drodze. Mnie by ją pomasować. Jej by chcieć poznać to, czym się zajmuję. I całe szczęście. Bo miałam trochę czasu żeby się przygotować. Głównie w sercu żeby pojawiła się taka przestrzeń ponad starymi urazami, słowami wypowiedzianymi w gniewie, emocjami, które nie raz raniły obie strony. To, co otrzymałam w trakcie masażu wykracza poza… w zasadzie poza wszystko… Poczułam każdy napięty mięsień, każde drżenie, każde westchnienie ulgi. „Zobaczyłam” jak bardzo  mnie kochała wtedy, kiedy dawałam jej mocno w kość. „Zobaczyłam” jak bardzo się o mnie martwiła, co odbierałam jako atak, krytykę, że coś nie tak. „Zobaczyłam” jak bardzo chodziło nam o to samo i jak bardzo obie tego nie umiałyśmy sobie dać. To było poruszające doświadczenie zdjąć kilka warstw niepotrzebnych już stresów z ciała mojej mamy. I ten moment po masażu… Kiedy mama rozanielona całuje moje dłonie…

Ostatnia seria dnio-matkowych masaży dała mi dużo nowych doświadczeń. Ileż w ciałach mam zmartwień, o nas, o dzieci. Nie ważne w jakim jesteśmy wieku. One nadal dbają, nadal się martwią, nadal zgrywają czasem odważne i że niby się nie przejmują bo przecież my dorośli tacy, swoje życie mamy… I każda z nich okazuje to na swój sposób. Co wedle naszych oczekiwań jest „nie takie”… Na ich napiętych karkach gromadzą się nie tylko ich troski, ale też nasze. Ramiona uginają się często nie tylko od ich plecaków z przeszłością, ale też naszą… Na ich klatkach piersiowych kumulują się nie tylko ich własne rany, ale też te, zadane nam. I czasem gdzieś w tej plątaninie napięć, oczekiwań, obwiniań, żali gubi się drożne połączenie komunikacyjne między Tobą a nią… I czasem nie jest możliwa naprawa. Czasem jest już za późno. Ale jeśli jest choćby szansa. Choćby drżenie nadziei… Spróbuj…

One potrzebują też tego samego co Ty czy ja. Kochać i być kochanym. Czasem kogoś, kto przytuli i powie, że wszystko będzie dobrze, że nie ma się już o co droczyć. Kogoś, kto zaakceptuje sprawy takie jakie były, są i będą bez chęci ich zmieniania. Kogoś, kto zrozumie i powie, że wszystko jest w porządku. Kogoś, kto doceni i zwolni z obowiązków bycia perfekcyjnym. Kogoś, kto powie kocham Cię, takim, jaki jesteś…

Tak… Te ostatnie dwa tygodnie umocniły we mnie przekonanie jak wiele jedno przytulenie może zmienić, uwolnić, ukoić… Córki z matką. Syna z matką.

Zachęcam… Przytul swoją matkę… Znajdź tę przestrzeń, ten czas, ten moment. Przytul. Pogładź po dłoni. Po plecach. Dotknij. Tak po prostu. Ponad tymi wszystkimi sprawami, które Was od siebie odsunęły… Zachęcam. Bardzo…

 

fot. Paweł Wieczorek

Do źródła ukojenia

Do źródła ukojenia

Podczas jednego ze spotkań z cyklu: Kawula inspiruje i opowiada o zmianie, Indiach, ciele, duszy i codziennej magii życia, poproszono mnie o zademonstrowanie o co chodzi z tym automasażem i że co się robi z tymi piłkami w skarpecie, które zawsze ze mną występują przed ludźmi. No to się rzuciła Kawula na podłogę i pokazała ;-). I się zdziwiła… Bardzo… Stanem swojego ciała. Tak mega pozytywnie. Dotarło do mnie ile zrobiłam w ciągu ostatnich 10 lat. Wzruszenie zatrzymało mnie na kilkanaście sekund zanim zaczęłam pokaz…

Zazwyczaj robię demonstrację automasażową z innymi piłkami silikonowymi bardzo, bardzo twardymi. Nie to żeby piłki tenisowe skarpetowe jakieś gorsze, nie, one po prostu dla mnie są już „za słabe”. Kładę się więc na piłkach w skarpecie i… Rejestruję miękkość ciała, łagodne poddanie się, brak powierzchniowych napięć, przestrzeń. Przenikałam kolejne warstwy siebie i czułam jedynie przyjemność, spokój, wdzięczność… To tak, jakbym opadała na puchatą poduszkę i miała nigdy nie wylądować na ziemi… Westchnęłam z ulgi…

I wtedy przypomniało mi się. Że znam ten głęboki oddech. Znam ten dźwięk. Znam to poczucie ukojenia. I to jest coś, co łączy mnie za każdym razem z Wami, przychodzącymi do mnie ma masaż i na sesje automasażu. Za każdym razem kiedy moje dłonie zdejmują z Twojego ciała kolejną warstwę napięcia, bólu i emocji wzdychasz. Głęboko. Spokojnie. I słyszę nieme: „nareszcie”… Za każdym razem kiedy moje dłonie otulają Cię i unoszą w bezpieczną przestrzeń, pojawia się to samo westchnienie ulgi. Za każdym razem przypominam sobie swoje własne… Często mówicie po sesji masażu, że czuliście się jak w objęciach matki, albo jakby masowała Was Indianka ze starszyzny, taka, w której dłoniach zapisane wszystkie dane o miłości. Niektóre metafory są naprawdę poruszające… Ostatnio usłyszałam, że jestem jak zwiewny duch, który podmuchem koi ciało dokładnie tam, gdzie potrzebuje tego najbardziej, że nie ma mnie, masującej, że jest tylko oddech, lekkość i wrażenie delikatnego wiatru, zabierającego ciężar. I że to dziwne, bo przecież mój dotyk taki konkretny i głęboki. Dużo się o sobie od Was dowiaduję… I Wasze informacje zwrotne też koją mnie, a w dni kiedy dopadają mnie głupie myśli, są moimi przypominaczami, dlaczego robię to, co robię…

Takie samo uczucie ulgi towarzyszy też naszym sesjom automasażu. Tylko moich dłoni już brak, a jest Twoje ciało, piłeczki, wałki, podłoga, oddech. Dajesz swojemu ciału czas i sprawiasz, że czuje się ważne. To Ty sam zdejmujesz z siebie napięcia, warstwa po warstwie. To Ty sam jesteś odkrywcą i podróżnikiem do świata relaksu. To Ty sam możesz ukoić siebie i opaść na miękką poduszkę pełną puchu. Uwielbiam Ci w tym towarzyszyć, uwielbiam podpowiadać jaką piłeczkę użyć i pod które miejsce w ciele ją podłożyć byś westchnął, właśnie tak głęboko by poczuć ulgę…

Kiedy dziesięć lat temu zaczynałam tak zwaną pracę z ciałem, nie miałam pojęcia, że doprowadzi mnie to tego miejsca w teraz…. I zapewne za kolejnych dziesięć lat powiem to samo. Żadna podróż nie dała mi tylu wrażeń ile ta wewnętrzna, przez warstwy napięć, bólu, emocji, miejsc przytkanych, miejsc rozluźnionych, miejsc gdzie mieszkają wspomnienia, miejsc, gdzie pulsuje źródło ukojenia…

 

fot. Paweł Wieczorek