Aloha-światowe wnioski

I znowu przenoszę mój ślimaczy domek. Znowu w podróży. Tym razem Polska i stare-nowe kąty. Przeszło miesiąc tu i ówdzie. Mieszkam w walizce. Mam to, czego potrzebuję. Czasem dokładam. Czasem odejmuję. Czasem przekładam. Zip, zip, zip. Zamykam. Stuk, stuk, stuk. Walizka toczy się na kółkach dalej. Zmieniam łóżka. Środki komunikacji. Starzy znajomi. Nowe twarze. Dużo nowego. Mniej starego. Tłok. Gwar. Chaos. Hałas. Domy z duchami. Noc w centrum handlowym w dziale monitoringu. Chwila oddechu w domu rodzinnym. Ukojenie wiejskiej ciszy.
Tworzę małe oazy i je opuszczam. Jestem dla innych. Jestem dla siebie. Słucham. Trochę mówię. Dochodzę do wniosku, że ciągle za dużo słów. Moje dłonie przejmują kontrolę i masażem przekazują więcej niż głos. Masuję. Pracuję. Dużo. Intensywnie. Wzruszam się. Pokonuję kolejne ograniczenia i te wewnętrzne i zewnętrzne. Kolejny klient i nowy wniosek: daję jedynie „receptę”, czy ją wykupisz i weźmiesz lek, zależy od Ciebie, ja idę dalej, to nie moja sprawa. Najczęściej stoisz przed „apteką” i po chwili namysłu odchodzisz uznając, że przekroczenie jej progu nazbyt trudne i ryzykowne. Bo nie wiesz co tam, i tego nieznanego tam boisz się tak bardzo, że wolisz cierpieć. Twój wybór. Ja zamykam walizkę i jadę dalej.
Przez chwilę nie wiem już gdzie mój dom i czy mieszkam tu, czy tam, czy w walizce. Gubię poczucie gdzie mi najlepiej. Z sentymentem wspominam ostatnie mieszkanie, w którym spędziłam trzy lata. Zbudowałam siebie. Wzmocniłam siebie. Pokochałam siebie. Poukładałam siebie. I… Poszłam dalej. Czy to znaczy, że zburzyłam, osłabiłam, odkochałam? Chwilowe zagubienie i tęsknota za miejscem powoduje, że upuszczam kilka łez. Z muzyką w uszach wędruję znajomymi ulicami. Obce się wydają, choć tak doskonale spenetrowane. Coś się zmieniło. Jestem inna. Kolejna myśl zaskakuje: przywiązałam siebie do starego miejsca, uwarunkowałam swoją całość okolicznościami przyrody w których przychodziło mi spać bezpiecznie i spokojnie. A kiedy ruszam dalej to jakby mniej mnie. Otóż bzdura. Niczego nie tracę. Mogę mieć siebie caluśką wszędzie. Więc zabieram siebie do nowego łóżka, a kiedy z niego wstanę będę bogatsza o tę jedną noc.
Wędruję dalej, coś mnie gniecie. Coś ściska. Tęsknię. Gadam z sobą. Czego mi brakuje? Co się zagubiło? Ano strefa komfortu jakaś odległa. Tego samego dnia moja dusza raczy mnie kolejnym wnioskiem, który robi we mnie ogromną różnicę: Twoja strefa komfortu jest w Tobie, zawsze i wszędzie w niej możesz być. Nie buduj jej na zewnątrz. Nie mieszkanie. Nie praca. Nie związki. Nic Ci jej nie da. Nic. Ona solidną budowlą wewnętrznego świata. Ty możesz ją zburzyć. Ty możesz ją postawić. Wybrałam to drugie. I… Wszystko po raz kolejny się zmieniło, a we mnie spokój, choć wrześniowe fale tak dziko biją o falochrony…

Podobał Ci się ten wpis? Podziel się z innymi!

Jeśli treści, którymi się dzielę, są dla Ciebie ważne lub inspirujące, możesz zabrać mnie na wirtualne cappuccino. Z przyjemnością dam się zaprosić.

Nazywam się Kawula.

Agnieszka Kawula

Jestem jak Bond, James Bond. Moje super moce to hawajski masaż Lomi Fizjo oraz automasaż. Jestem dziewczyną z YouTube’a. Ciągną do mnie jednorożce i kocham cappuccino. Mam najfajniejszego psa terapeutę!

Nie przegap kolejnych wpisów!

Zapisz się na mój newsletter i bądź na bieżąco!

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA. Mają zastosowanie Polityka prywatności oraz Regulamin serwisu Google.
Twoje dane będą przetwarzane w celu wysyłki Ci newslettera, a ich administratorem będzie Agnieszka Kawula. Szczegóły: polityka prywatności.

Poruszyło Cię?

Napisz do mnie.

Może Cię również zainteresować

Większą część mojego życia coś mnie boli. Od momentu, kiedy 15 lat temu przeszłam kilkuletnią psychoterapię, boli nawet bardziej. Najpierw ciało miałam zamrożone, docierały do mnie tylko wyjątkowo silne bodźce bólowe, takie, które ścinały i...
Gienia zajmuje kolejkę Beni, Grażyna jest dyspozycyjna, ale „w poniedziałki co trzy tygodnie mam paznokcie i fryzjera, więc wtedy nie”, Maria boi się schodzić po schodach, ale do mnie przyjedzie, Danka też chce koniecznie „bo...
„Mogę zapiąć stanik”, „Nie wiedziałam, że tyle frajdy sprawi mi powrót do odkurzania”, „Umyłam plecy pod prysznicem”, „Zawiązałam buty”, „Codziennie się wypróżniam”, „Swobodnie wysiadam z samochodu”, „Mogę obrócić głowę w bok”, „Nareszcie oddycham naturalnie”, „Wyszłam...
Przewiń do góry