Wewnętrzna kontemplacja

Jestem teraz drewnianą szkatułką, która kontempluje samą siebie od środka. Szkatułkowa ciemność wie, że istnieje świat na zewnątrz, bo czasami czyjaś ręka podnosi wieko i wpuszcza fragmenty tego, co po tamtej stronie. Czasem coś do środka wkład, a to papier, a to pierścień, a to piórko. Ciemność na chwilkę się rozprasza, a cztery kąty wnętrza i denko zyskują nową perspektywę. Ciekawe co następnym razem zobaczę?
Pierwsze otwarcie to powiew niezwykłości. Och, jak pięknie jest na zewnątrz, tyle nowego i wcale nie z drewna zrobione, wcale nie ze ściankami, wcale nie kwadratowe! 50 otwarcie przynosi okrzyk: Och, jak cudownie jest podziwiać światło wpadające do wnętrza w chwili otwarcia. 100 podniesienie wieczka: Och ręka, która otwiera mnie na świat jest tak cudownie miękka, tak długo w zamknięciu tkwiło pudełko, że oniemiało na widok błękitnej pary oczu wpatrujących się w denko. 500 otwarcie to niecierpliwe wypatrywanie co nowego wpadnie do środka i spocznie na spokojnym dnie. Drewniane pudełko bardzo lubi przecież nowe przedmioty i z namaszczeniem analizuje je z chwilą kiedy wieczko opada. Och, jak cudownie jest wypełniać się nowym i nowym i trzymać je w sobie aż nowe stanie się obeznane. Och, jak bolesne są rozstania z każdym odpoczywającym na dnie przez lata przedmiotem. 1000 otwarcie to pytania co wpadnie lub z czym przyjdzie się rozstać. 5000 otwarcie, świat na zewnątrz staje się mało ciekawy, wpadające do środka rzeczy ciągle te same, sentymentalne słowa, słodkie fotografie i zmieniający się na nich ludzie, muszle, pukle włosów, pierścionki, pocztówki z dalekich krajów, kamyki. Wnętrze robi się już takie ciasne, aż pęcznieją drewniane ścianki i już ledwo widać ciemność.
10000 otwarcie i dobrze znana ręka sięga do środka i… wyjmuje wszystkie przedmioty, jeden po drugim, a z niebieskich oczu sączy się słona woda. Powoli drewniane pudełko odzyskuje swoją przestrzeń. I ze zdziwieniem stwierdza, że nie czuje żalu, kiedy staje się puste, i wcale nie myśli o tym co na zewnątrz, tylko z utęsknieniem czeka aż ręka zamknie wieczko. Nareszcie, upragnione klap! Czerń.
Drewniana szkatułka zanurza się w swojej cichej, drewnianej przestrzeni i już nie czeka na otwarcie. To nie ma znaczenia, nawet jeśli wieczko znowu się podniesie, a w raz z nim pojawi się ręka z jej właścicielem i jego światem. To nie ma już znaczenia. Drewniany wewnętrzny świat, drewnianej przestrzeni, drewnianej ciemności, drewnianego spokoju staje się niewzruszony na to, co na zewnątrz.

Podobał Ci się ten wpis? Podziel się z innymi!

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Nazywam się Kawula.

Agnieszka Kawula

Jestem jak Bond, James Bond. Moje super moce to hawajski masaż Lomi Fizjo oraz automasaż. Jestem dziewczyną z YouTube’a. Ciągną do mnie jednorożce i kocham cappuccino. Mam najfajniejszego psa terapeutę!

Nie przegap kolejnych wpisów!

Zapisz się na mój newsletter i bądź na bieżąco!

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA. Mają zastosowanie Polityka prywatności oraz Regulamin serwisu Google.
Twoje dane będą przetwarzane w celu wysyłki Ci newslettera, a ich administratorem będzie Agnieszka Kawula. Szczegóły: polityka prywatności.

Poruszyło Cię?

Napisz do mnie.

Może Cię również zainteresować

Chyba nie będę już tyle masować – powiedziałam jeszcze w zeszłym roku. Będę więcej uczyła i prowadziła szkolenia online. Może całkiem przestanę masować? Pół roku później…Uczę w cholerę dużo, nagrywam webinary, masuję jeszcze więcej bo...
Wiecie jaka część ciała ludzkiego zużywa się najszybciej? Raz, dwa, trzy, zwycięzcą są nasze stawy! Tyrają okrutnie, a człowiek pięknie potrafi się zajechać. Na ilość stawów w ciele, nie ma co narzekać. Wyginamy śmiało ciało...
– A Ty znowu jakieś głupoty czytasz? – Gaś to światło, a nie znowu oczy sobie psujesz. – Wstałabyś już, coś pożytecznego zrobiła, a nie tylko nos w książce. Więc się ukrywałam. Z Tomkiem Sawyerem,...
Przewiń do góry