Zaznacz stronę

Nauka hawajskiego masażu, z czym to się je?

I trening i taniec i zabawa. Czyli indywidualny kurs masażu Lomi lomi nui u Kawuli czyli mła.

Zawsze chciałam chodzić do takiej szkoły, gdzie nie ma ocen, gdzie docenia się mocne strony ucznia, gdzie zachęca się do wysokich lotów, we własnym tempie, uznając wrażliwość indywidualnie, a nie schematem. I taką szkołę sobie stworzyłam sama 😉 Uczę, a raczej wyciągam talenty ze swoich uczniów, wzmacniam je i podpieram techniką, którą oni potem sobie układają tak jak lubią i czują.

Czego uczą się kursanci? Ano różnych rzeczy: automasażu czyli jak sobie samemu uwolnić napięcia z ciała, elastyczności i płynnych ruchów dzięki „fregacie” czyli tańca, który synchronizuje półkule mózgowe i nadaje masażowi flow, ale też super ładuje akumulatory ciało masażysty, no i jest jeszcze szczegółowa technika masażu. A to wszystko w 5 dni! Czy to wystarczy? Zdecydowanie. Dnia 6ego możesz iść, masować i praktykować ile Ci się chce. I oczywiście zarabiać na swojej pracy.

Bo to praca, bo to nowy zawód, bo to może być fajne uzupełnienie ścieżki już obranej, albo całkowity zwrot akcji życia.

Zapraszam 💚 każdy uczeń inny, każdy dostaje tyle ile fabryka dała, każdy potem samodzielnie idzie dalej i działa. Tymczasem z Agnieszką bawimy się i masujemy, a pomiędzy elementy dogoterapii, wiadomo. Mój pies Gandhi, główny inspektor budowy

Indywidualy kurs lomi? Dlaczego warto, mówi świeża uczennica

Dziś Kawula nie mówi o Kawuli, ale ktoś mówi o Kawuli.
Właśnie wypuściłam od siebie kolejnego lomi ucznia. Toruń zyskał skrawek Hawajów u siebie. Magdalena Buczyło przyszła rano wymalowana, ubrana elegancko i mówi: Kawula, ja do tego Twojego aparatu powiem co myślę o tym całym kursie indywidualnym u Ciebie. Co mi tam! Nagrywaj!
 
Jak na pierwszy raz poszło jej cudownie, sami posłuchajcie. Kobieta rakieta! A jeśli ktoś jest z Torunia to może się wybrać do jej Dynamic Studio SPA – salon masażu, kosmetyka twarzy i ciała.
 
To były tak intensywne dni, że ostatnie 4 godziny spałam 😉 A już jutro przyjeżdża nowa uczennica. Więc moje mieszkanie zdecydowanie zalane olejem i pachnące truskawkami, bo ciągle wyciskam soki owocowe 😉
 
Magda też zainspirowała mnie do automasażu twarzy i od 3 dni masuję się… KAMIENIEM, takim za 3,50, bo taki miałam akurat pod ręką! Tak, niedługo wrzucę tu o tym filmik, nagrany już jest na fali zakochania, ale nie mam kiedy zmontować, bo ręce ciągle w oleju. Tymczasem wrzucam Wam Magdę, uśmiechniętą, kolorową i wyuczoną elegancko nowego masażu. I odważną bardzo! I dzielną jak nie wiem co! W ogóle drugiego dnia kursu powiedziała: Kawula, a daj mię trochę muzyki, bo przecież ja po kursie już mam poumawiane klientki na lomi lomi 🙂
 
No cudna!
Pamięć ciała

Pamięć ciała

Mięśnie są jak gigantyczne albumy ze zdjęciami. Ciało pamięta tysiące wydarzeń. Emocja za emocją. Stres. Radość. Smutek. Przyjemność. Podczas masażu można dokopać się do starych, pożółkłych fotografii, do spraw zapomnianych, a jednak głęboko zapisanych w historii życia. Ciało jak polaroid wyrzuca z ciebie klatka za klatką wszystko to, przed czym tak często odwracasz wzrok obiecując sobie, że zajmiesz się tym później. Tak mija później, za później, aż zapomnienie drapie bólem, sztywnością, niemocą, ciężarem.

Jestem zwolenniczką niekumulowania napięć. Jeśli coś mnie „zaburzy” danego dnia, robię sesję automasażu, chciałabym być jak mój pies, który od razu strzepuje z siebie stres. Chcę mieć dostęp do wspomnień wspierających, uśmiechających i zmiękczających serce. One też są w naszych mięśniach, ale często przygniatają je albumy pełne fotografii zranień.

Lomi Lomi Nui zdejmuje z ciała warstwy ciężaru, a uwolniony, głęboki oddech oczyszcza przykurzoną radość. I wtedy sobie przypominasz o tym, że masz, tyle w życiu masz, że to smakuje, pachnie, mieni się kolorami.

A w głowie tłumy…

A w głowie tłumy…

Zawsze dziwię się, jak jedna, nie tak duża przecież głowa, może pomieścić miliony myśli. Wydawać by się mogło, że to nic takiego. Przecież coś, co nie ma wagi, nie może być ciężkie. Więc dlaczego kiedy trzymam w dłoniach Twoją głowę czuję, tony? Głowa to nie kontener, którym bez końca można wozić te same myśli. Przetrzymujesz w nich rodziców, siostry, mężów, kochanków, dzieci, szefów, sąsiadów. Więzisz tych wszystkich ludzi, a potem zapominasz, gdzie położyłeś te cholerne klucze.

Przyzwyczajasz się do zjaw sunących korytarzami głowy. Trochę Ci przeszkadzają, czasem budzą w nocy, czasem odbierają ochotę na spacer, jogę czy spontaniczny taniec. Zamiast poszukać w końcu klucza, wybierasz przyzwyczajenie. Coraz cięższą głowę przykładasz do poduszki, coraz trudniej Ci ją z niej podnieść. Coraz bardziej odkładasz życie na potem. Karmisz swoich więźniów słowami, których nigdy nie wypowiedziałeś bo… Podajesz puchary pełne łez, które nigdy nie miały szansy popłynąć bo… Przekarmione, tłuste myśli rozpychają się po głowie. Uciskają boleśnie skronie. Utykają w potylicy. Unieruchomione tyją, twardnieją, stopniowo kurcząc światło życia. Niewypłakany smutek gęstnieje, ropieje i rozsadza zatoki.

Najtrudniej wytrzymać z więźniami kiedy jesteś sam. Obijają się o ściany umysłu. Myśl dotyka myśli, oblepiają się wzajemnymi żalami, lękami, krzywdami. Rysują na swoich wykrzywionych twarzach wojenne znaki, przygotowując do ataku. Nie oszukasz ich włączonym serialem czy kolejnym programem telewizyjnym. Mgła osamotnienia ciągnie swój chłodny welon po Twoim czole, napina skórę głowy, zagląda w oczy. Masz dość. Zakładasz metalowy hełm. Myślisz, że wytłumi, że raz na zawsze wszyscy się uduszą z braku powietrza. Ale zapominasz… Ty uwięziłeś, Ty możesz uwolnić. Przyłóż dłonie do skroni, ostatni raz wysłuchaj wszystkich historii i  pozwól im odejść…

Zapach wolności

Jej skóra pachniała kokosem. Była jak idealnie dojrzałe mango. Takie, którego sok spływa do łokci a włókna utykają zawadiacko między zębami. Takie, które je się nad brzegiem oceanu, na ciepłym piasku i patrzy na zachodzące słońce.

Śmiała się jak nastolatka, która ma wszystko przed sobą i właśnie planuje podróż w nieznane.

Przyszła po wolność i radość. Nie potrzebowała wiele. Już stała na klifie, tylko nie wiedziała jeszcze jak skoczyć.

– W moim wieku to może nie wypada? No wiesz, wszystko zaczynać od nowa, mieć śmiałe marzenia i tak bardzo się w życiu zakochać…

Ech… wiele takich historii usłyszałam – pomyślałam. Jak dobrze, że się pomyliłam. Wzięła wszystko, co popłynęło. I była gotowa na więcej.

W trakcie masażu lęki pękały jak kolorowe bańki. Mięśnie poddawały się dotykowi. Skóra poszerzała oddechem. A ona unosiła się kilka metrów nad stołem. Tak jakbym masowała ją puchem. Jakbym otulała jej ciało doskonałym aksamitem.

A pod koniec sesji ciepły wiatr zdmuchnął jej lekkie ciało i zabrał do miejsca, gdzie mogła marzyć jeszcze odważniej i kochać tak jak nie wiedziała, że można.

Jej śmiech wypełniał pokój jeszcze na długo po tym, kiedy wyszła. Zachęcał. Kusił. Poddałam się. Wziął mnie za dłoń, poprowadził do łazienki. Pod gorący prysznic. Potem wsmarował w moje ciało olej kokosowy i upaćkał soczystym mango moje policzki.